بـایـد کسی را پـیـدا کـنـم


کـه دوسـتـم داشـتـه بـاشـد (!)



آنـقـدر کـه یـکـی از ایـن شـب هـای لـعـنـتـی



آغوشش را بـرای مـن و یـک دنـیـا خـسـتـگـی اَم بـگـشـایـد...



هـیـچ نـگـویـد! هـیـچ نـپـرسـد...



فـقـط مـرا در آغوش بـگـیـرد...


بـعـد هـمـانـجـا بـمـیـرم...